γιατί;

δε θρηνείς
παρά για τα λόγια που δεν πρόλαβες να πεις
ή - ακόμη χειρότερο -
για εκείνα που
ακομη κι αν μπορούσες
να άρεις το αναπόφευκτο του θανάτου
ακόμη κι αν μπορούσες
να γυρίσεις το χρόνο πίσω
δεν θα έλεγες...

πόσα
"σ'αγαπώ"
θα μπορούσες να είχες πει παραπάνω;
πόσα
"συγγνώμη";
πόσες φορές θα μπορούσες να τον είχες υπερασπιστεί
ή απλά να καθίσεις δίπλα του
να τον κοιτάξεις
να του μιλήσεις
να του χαιδέψεις το μάγουλο γλυκά...

κι έπειτα θυμάσαι τις στιγμές
που είχες καταχωνιάσει
βιαστικα
και άτακτα
μέσα στο βυθό του μυαλού σου....
αναμνήσεις....

πενθείς για τις στιγμές
που τις έχεις ξεχάσει
και χάθηκαν μαζί του
όταν σου μάθαινε να διαβάζεις
τα παραμύθια που σκάρωνε για να σε κοιμήσει
τις βόλτες σας


ιστορίες που ποτέ δε θα μάθεις....
ερωτήσεις που δεν έκανες....
ερωτηματικά που δε θα απαντηθούν ποτέ...
μυστικά που ποτέ δε θα αποκαλυφθούν...

πενθείς για το κορίτσι που κάποτε υπήρξες
και ποτέ δεν θα ξαναβρείς...


μια ανάμνηση
επιστρέφει
ξανά
και ξανά
- βασανιστικά
ατελέσφορα

όταν μάθαινες ποδήλατο
καλοκαίρι
λιόγερμα
εκείνος κρατούσε το ποδήλατο
κι εσύ προσπαθούσες να ισορροπήσεις
με έναν ουρανό κατακκόκινο
τον ήλιο κατάματα
"Κοίτα μπροστά και προχώρα.
Εγώ θα σε κρατάω
και θα τα καταφέρεις"

Ξεκινάς
ξέροντας πως εκείνος σε κρατάει
δεν θα σε αφήσει να πέσεις

Προχωράς....
ώσπου άξαφνα
αισθάνεσαι πως πια δεν σε κρατάει

γυρνάς και δεν είναι δίπλα σου

σε έχει αφήσει μόνη σου

ναι μπορείς να τα καταφέρεις μόνη σου

έχεις ήδη διανύσει τα πρώτα κρίσιμα μέτρα

τα έχεις καταφέρει

όμως εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιείς πόσο φοβάσαι

γυρνάς το κεφάλι απελπισμένη

φωνάζεις πανικόβλητη

"γιατί με άφησες;"

γιατί;

In vino veritas

Έρχονται ώρες,
που ξαφνικά
σε πλημμυρίζει ολάκαιρο
η νοσταλγία του ανέκφραστου
- σαν τη θολή, αόριστη ανάμνηση
απ' τη γεύση ενός καρπού,
που'φαγες κάποτε, πριν χρόνια,
σαν ήσουνα παιδί,
μια μέρα μακρινή, λιόλουστη
- και θέλεις να τη θυμηθείς
κι όλο ξεφεύγει.
Τα μάτια σου γεμίζουν τότε από'να θάμπος
χαμένων παιδικών καιρών. Ή ίσως κι από δάκρυα.
Γι αυτό, σας λέω, πιστεύετε πάντοτε έναν άνθρωπο που κλαίει.

Είναι η στιγμή
που σας απλώνει το χέρι του,
φιμωμένο
και γιγάντιο,
Εκείνο που ποτέ δε θα ειπωθεί.

Τάσος Λειβαδίτης

Σιωπή

"μια καταίγιδα

θέλω να 'ρθει

να ουρλιάξει"

θάνατος

Θὰ πεθάνω ἕνα πένθιμο...

Θὰ πεθάνω ἕνα πένθιμο τοῦ φθινόπωρου δείλι
μέσ᾿ στὴν κρύα μου κάμαρα, ὅπως ἔζησα μόνος·
στὴ στερνὴ ἀγωνία μου τὴ βροχὴ θὲ ν᾿ ἀκούω
καὶ τὸν κούφιο τὸν θόρυβο ποὺ ἀνεβάζει ὁ δρόμος.

Θὰ πεθάνω ἕνα πένθιμο τοῦ φθινόπωρου δείλι
μέσα σ᾿ ἔπιπλα ξένα καὶ σὲ σκόρπια βιβλία,
θὰ μὲ βροῦν στὸ κρεββάτι μου. Θὲ νἀρθεῖ ὁ ἀστυνόμος
θὰ μὲ θάψουν σὰν ἄνθρωπο ποὺ δὲν εἶχε ἱστορία.

Ἀπ᾿ τοὺς φίλους ποὺ παίζαμε πότε-πότε χαρτιὰ
θὰ ρωτήσει κανένας τους ἔτσι ἁπλά: «-Τὸν Οὐράνη
μὴν τὸν εἶδε κανείς; Ἔχει μέρες ποὺ χάθηκε!...»
Θ᾿ ἀπαντήσει ἄλλος παίζοντας: «-Μ᾿ αὐτὸς ἔχει πεθάνει».

Μιὰ στιγμὴ θὰ κοιτάξουνε ὁ καθένας τὸν ἄλλον,
θὰ κουνήσουν περίλυπα καὶ σιγὰ τὸ κεφάλι,
θὲ νὰ ποῦν: «Τ᾿ εἶν᾿ ὁ ἄνθρωπος!... Χτὲς ἀκόμα ζοῦσε!»
Καὶ βουβὰ τὸ παιγνίδι τους θ᾿ ἀρχινήσουνε πάλι.

Κάποιος θἆναι συνάδελφος στὰ «ψιλὰ» ποὺ θὰ γράψει
πὼς «προώρως ἀπέθανεν ὁ Οὐράνης στὴν ξένη,
νέος γνωστὸς εἰς τοὺς κύκλους μας, ποὖχε κάποτ᾿ ἐκδώσει
συλλογὴν μὲ ποιήματα πολλὰ ὑποσχομένην».

Κι αὐτὸς θἆναι ὁ στερνός της ζωῆς μου ἐπιτάφιος.
Θὰ μὲ κλάψουνε βέβαια μόνο οἱ γέροι γονιοί μου
καὶ θὰ κάνουν μνημόσυνο μὲ περίσιους παπάδες
ὅπου θἆναι ὅλοι οἱ φίλοι μου κι ἴσως-ἴσως οἱ ὀχτροί μου.

Θὰ πεθάνω ἕνα πένθιμο τοῦ φθινόπωρου δείλι
σὲ μία κάμαρα ξένη στὸ πολύβοο Παρίσι,
καὶ μία Κίττυ θαρώντας πὼς τὴν ξέχασα γι᾿ ἄλλην
θὰ μοῦ γράψει ἕνα γράμμα -καὶ νεκρὸ θὰ μὲ βρίσει.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ - ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2 0 0 8

Το blog αυτό είναι νεκρό από καιρό
Ακριβώς όπως είναι νεκρά εκείνα που το γέννησαν
Ένα χρόνο μετά την πρώτη ανάρτηση
γυρνάω πίσω
και αντικρίζω τη χρονιά που πέρασε
τους ανθρώπους που το στοίχειωσαν και το ενέπνευσαν
τις ελπίδες και τα όνειρα που το πότισαν
τον εαυτό μου και την ζωή μου που άλλαξε

Τελευταία ανάρτηση λοιπόν
όχι από καπρίτσιο
όχι από θυμό
μα από την απλή ανάγκη
να κλείσω το κεφάλαιο
να αφήσω πίσω μου ανέγγιχτο ένα κομμάτι από την ζωή μου
που έχει φύγει πια μακριά μου

Ένα χρόνο μετά
όλα έχουν αλλάξει
ξανά...

Και έτσι αυτό το blog
"θα 'ναι η μόνη της ζωής μου μνεία"
εκείνης της περιόδου που εκ των υστέρων
αναγνωρίζω σαν μια εποχή που πέρασε πια

Και έτσι θα κλείσω αυτό το blog
όπως τυλίγεις με μια γαλάζια κορδέλα
τα γράμματα του εραστή σου και τα κλειδώνεις στο συρτάρι
χαϊδεύοντας τους φακέλους ανάμεσα στα δάχτυλα σου
ελπίζοντας πως όταν κάποτε
μετά από χρόνια επιστρέψεις
σε αυτό το (ηλεκτρονικό) συρτάρι
θα αντικρίσεις την ζωή σου
εκείνη
με ένα χαμόγελο
όχι τόσο νοσταλγίας
όσο συμπόνιας

Δεν λέω αντίο λοιπόν
μα εις το επανιδείν

Μια καλησπέρα

Μια καλησπέρα....
πρώτη - μετά απο καιρό -
και ίσως τελευταία

Σαν μια γυναίκα που γυρνά...

Όμως εκείνο το απόγευμα κατάλαβες πως ήρθε η ώρα

- σα μια γυναίκα που γυρνά στο σπίτι της μετά από χρόνια,
βγάζει το παλτό της,
ακουμπά τα γάντια της απαλά πάνω στο τραπέζι,
κοιτά γαλήνια γύρω της,
κατευθύνεται στο παιδικό της δωμάτιο,
ανοίγει τη ντουλάπα και βγάζει τα ρούχα,
που κάποτε βιάστηκε να καταχωνιάσει,
τα μαζεύει αργά μέσα στη βαλιτσα
και τη δίνει στα χέρια του.

Τώρα πια μπορείς να αποχωριστείς τα μυστικά σου
-σα μια γυναίκα που γυρνά στον εαυτό της μετά από χρόνια...

Σαν χαμίνι στο λιμάνι

Άραγε θα ξεφύγουμε ποτέ
από την αναβλητικότητα,
το φόβο και την κεκτημένη αδράνειά μας;

- ή μήπως θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε στα τυφλά
αρπάζοντας λαίμαργα ό,τι πέφτει στο δρόμο μας;

Άραγε μέχρι πότε θα κλείνουμε τα μάτια
στην αλήθεια; - είναι ήδη αργά...

Σκέψεις σκόρπιες, κουρασμένες, διστακτικές...

Σκέψεις που κάνεις στην πλατφόρμα του μισεμού...

Σκέψεις για μια ζωή που συνεχίζεις να χαραμίζεις
- μέχρι νεωτέρας....

Σκέψεις ενός χαμινιού
που πάει κι έρχεται στις αποβάθρες
κοιτάζοντας συνάμα κλεφτά τα τρένα....

ο si vive o si scrive...

Πάνε μέρες από την τελευταία ανάρτηση...
Ο Ιανουάριος σχεδόν τελειώνει
και μετράμε μόλις εφτά αναρτήσεις...
Ισως επειδή όταν η ζωή ξεχύνεται μέσα σου
δεν έχεις χρόνο ή ανάγκη για τη γραφή...
Ισως επειδή όταν ζεις
δεν έχεις διάθεση να κλειστείς στο καβούκι σου...
Ισως γιατί όταν βγαίνεις - επιτέλους - από το φρούριό σου
προτιμάς να γευτείς - να αφουγκραστείς όλα όσα είχες στερηθεί
να αφήσεις τις αισθήσεις σου να σε οδηγήσουν και πάλι...
Και θυμήθηκα τη ρήση ενός αγαπημένου συγγραφέα
- Είτε γράφεις είτε ζεις...

circumvallation

Πολεμώντας χρόνια τώρα το μόνο που απέμεινε είναι οι γραμμές της οχύρωσής μου

- ήταν πολιορκίες χρόνων, με το φρούριο ανήμπορο να σταθεί, χωρίς ωστόσο να παραδίδεται

- με τους πολιορκητές να ξεχνούν για ποιο πράγμα αγωνίζονται,μα να μένουν εκεί πιστοί σε ένα λησμονημένο καθήκον

Ώσπου μια νύχτα κάποιος ανοίγει την πύλη και πλησιάζει άοπλος...

Προχωρά μες στο σκοτάδι, περνάει ένα ένα τα οχυρά μου, προχωρώντας με βήμα σταθερό, χωρίς να κοντοστέκεται, κοιτάζει μόνο μπροστά και ολοένα πλησιάζει

Κι αν ερχόταν για να επιτεθεί ή αν στεκόταν ανένδοτος, προκλητικός μέσα στο φρούριο του,

θα ήξερα, θα μπορούσα, θα το περίμενα...

Τώρα όμως πλησιάζει άοπλος και γι' αυτό πιο δυνατός από ποτέ

Ώσπου μια νύχτα φανερώνεται η αληθειά:

το φρούριο τους και οι γραμμές της οχύρωσής μου ήταν η φυλακή μου

και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει....

*Lines of Circumvallation
(Lat. circum, round, and vallum, a rampart),
in fortification, a continuous circle of entrenchments
surrounding a besieged place
(to protect itself from sorties
by its defenders and to enhance the blockade).
They consist of earthen ramparts and entrenchments
that encircle the besieged city.

* απαντώντας και στον theachilles

circumvolution (III)

"...όμως καμιά φορά ο Θεός βοηθάει τους λυπημένους (μόνο που δεν ξέρουμε πώς) -
πράγματα ασήμαντα που τα ξεχάσαμε, αλλά θα τα θυμηθούμε κάποτε ένα βράδυ
και θα κλάψουμε, ενώ έξω θα ακούγεται το σφύριγμα ενός τρένου
για ποια αναχώρηση ή ποια επιστροφή; Ζήσαμε πάντα μέσα στ' όνειρο και δεν θα βγούμε παρά μόνο για να πεθάνουμε
στην άκρη ενός κόσμου που δεν γνωρίσαμε"

Τάσος Λειβαδίτης
Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα

for one minute...

"...Ο Yuddy πλησιάζει την Su Lizhen
και της πιάνει το χέρι. Της δείχνει το
ρολόιπαρακαλώντας την να μείνει
ακίνητη μέχρι να περάσει ένα
λεπτό. Και σαν αυτό τελειώσει:
«Δε θα ξεχάσουμε ποτέ αυτό
το λεπτό. Ήμαστε φίλοι για
ένα λεπτό. Δεν μπορείς να το
αρνηθείς αυτό γιατί είναι παρελθόν»

DAYS OF BEING WILD
- του Kar Wai Wong
theachilles.blogspot.com

circumvolution... (II)

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού
και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο..."

Τ. Λειβαδίτης

lapsus linguae

"Αργά η αγάπη τρυπώνει,
λαβώνει, σα σπαθί.
Γοργά κυλάει στο αίμα,
στο βλέμμα, στο φιλί.
Τι κι αν σε κάστρο απάτητο
ο άνθρωπος το νου διπλά κλειδώνει;
Με πόδι αλαφροπάτητο
η αγάπη του σαν άνοιξη ζυγώνει.
Τι κι αν φορείς πουκάμισο
που ως το λαιμό κουμπώνει;
Απ’ τα κουμπάκια ανάμεσα
ο έρωτας τρυπώνει!"

Τι κι αν προσπαθείς
να κλειστείς μέσα στο φρούριο σου
Οι λέξεις γλιστρούν μέσα από τις χαραμάδες
Και τα φτερά σου ξαναγεννιούνται
Μέσα από τις στάχτες σου
Ξανά

circumvolution...

"Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με --
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ' επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ' αισθάνονται τα χέρια σαν ν' αγγίζουν πάλι.
Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται..."
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1912)

όχι
ευθεία
μα
ούτε
και
κύκλος '
ίσως
μόνο
μια
ελικοειδής
σ π ε ί ρ α

όχι
επανάληψη
μα
ούτε
και
σύμπτωση '
ίσως
μόνο
α ν έ λ ι ξ η

Αγαπητό μου ημερολόγιο

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Άλλη μια χρονιά πέρασε κι εγώ αισθάνομαι λίγο πιο γερασμένος, λίγο πιο κουρασμένος, λίγο πιο υποψιασμένος, πολύ πιο περιθωριοποιημένος. Περνώντας το κατώφλι των δεύτερων -άντα, βρίσκω τον εαυτό μου σοφότερο μεν, όλο και πιο οργισμένο δε.

Τρία χρόνια μετά την ανεξήγητη επανεκλογή Μπους, εξακολουθώ να μην ανέχομαι την Αμερική της ρατσιστικής ξενοφοβίας, της κοινωνικής συντήρησης, της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας, της καταπάτησης των προσωπικών ελευθεριών, του πολιτιστικού αποκλεισμού, των πολιτικών αφορισμών, του Γκουαντάναμο και του Ντικ Τσένι. Και τρέμω μπροστά στο φάσμα της ιδεολογικής περιθωριοποίησης του φιλελεύθερου Χόλιγουντ, του Κλούνι, του Ρέντφορντ, του Μπίτι, του Σπρίνγκστιν, των Dixie Chicks, των Κένεντι - της “άλλης” Αμερικής που με ελκύει διαχρονικά.

Παραμένοντας αγνωστικιστής, δεν μπορώ να χωνέψω το διαφαινόμενο χάσμα Χριστιανισμού και Ισλάμ. Γιατί να μας χωρίζουν περισσότερα πράγματα από έναν Παλαιστίνιο, έναν Σαουδάραβα, έναν Ιρακινό, έναν Πακιστανό ή έναν Αφγανό, από όσα μας ενώνουν; Θλίβομαι εξίσου με τους ζωσμένους βομβιστές της Αλ Κάιντα και με τους αδαείς Αμερικανούς και Βρετανούς φαντάρους στον Κόλπο. Ανησυχώ όταν η τελευταία γεύση της χρονιάς είναι αυτή του αίματος μιας Πακιστανής πολιτικού που προσπαθούσε να αλλάξει τις ισορροπίες μεταξύ Στρατού και πολιτικής στη χώρα της. Πότε, επιτέλους θα καταλάβουν όλοι ότι η βία γεννά βία και ότι μια ιδεολογία, μια θρησκεία, ένα εθνικό συμφέρον δεν αξίζει ούτε ένα κλάσμα μιας ζωής;

Εξακολουθώ να μη σέβομαι την αλαζονεία. Αδυνατώ να κατανοήσω γιατί η αμερικανική δημοκρατία οφείλει να

Γιατί ένας μετανάστης σημαιοφόρος, η ονομασία μιας χώρας ή ένα μετριοπαθές σχολικό εγχειρίδιο να προκαλούν σύνδρομα εθνικής ανασφάλειας;

είναι εξαγώγιμη, ο αφανισμός του Ισραήλ αποτελεί εθνική επιταγή για το Ιράν, ένα παλαιστινιακό κράτος απειλεί εξ ορισμού τη βιωσιμότητα του Ισραήλ, οι Ιρακινοί νεκροί είναι λιγότερο σημαντικοί από τους Αμερικανούς. Ή γιατί ένας μετανάστης σημαιοφόρος στη μαθητική παρέλαση, η ονομασία μιας γειτονικής χώρας, ένα μετριοπαθές σχολικό εγχειρίδιο -και μια αρνητική κριτική ταινίας- με θέμα την ελληνική ιστορία προκαλούν σύνδρομα εθνικής ανασφάλειας (και επακόλουθου παροξυσμού)…

Κλείνω τα μάτια και βλέπω φωτιές. Πρώτα η Πάρνηθα και μετά η Ηλεία, η Εύβοια, όλη η χώρα. Αγαπημένες διακοπές του παρελθόντος είναι πια καταδικασμένες στο view master του μυαλού μου. Ψάχνω για μια ορθολογιστική ερμηνεία τέτοιας καταστροφής, προσπαθώ να μπω στο μυαλό του εμπρηστή (τόσο μαζοχιστής έχω γίνει) και καταλήγω να ντρέπομαι -και πάλι- για την καταγωγή μου. Κλείνω την τηλεόραση και ντρέπομαι -ναι, και πάλι- για το επάγγελμά μου.

Φοβάμαι ότι γερνάω και γίνομαι γκρινιάρης. Χάζευα τις προάλλες στο BBC μια εκπομπή που λέγεται “Grumpy Old Men” και δίνει μικρόφωνο σε γερασμένες διασημότητες τύπου Νιλ Κίνοκ, Γιον Άντερσον και άλλους, για να βγάλουν τη δυσαρέσκεια και τη γκρίνια τους για τα “κακώς κείμενα” της κοινωνίας τους και σχεδόν ταυτίστηκα! Ο τρόμος μου είναι μην καταντήσω σαν τους γέρους του “Μάπετ Σόου”.

Κι όμως, υπήρξαν πρόσωπα και γεγονότα μέσα στη χρονιά που ανέβασαν το πεσμένο ηθικό μου. Χειροκρότησα το Νόμπελ του Αλ Γκορ, με συγκίνησαν οι οικολογικές πρωτοβουλίες του και με ενέπνευσε η συμπαράταξη της διεθνούς μουσικής και κινηματογραφικής κοινότητας με το όραμά του. Παρακολουθώντας από το Internet τους αγαπημένους μου μουσικούς να τραγουδούν ζωντανά για έναν πιο πράσινο πλανήτη μπροστά σε εκατομμύρια ανθρώπους στις 7 Ιουλίου, βίωσα τη… “μεγάλη ανατριχίλα”. Χαίρομαι που η οικολογία έγινε το πρώτο θέμα της διεθνούς επικαιρότητας και έχω αρχίσει να αισθάνομαι μέλος μιας παγκόσμιας κοινότητας πολιτών που αναλαμβάνει μικρές αλλά καίριες πρωτοβουλίες για την καταπολέμηση της υπερθέρμανσης του πλανήτη.

Ως σινεφίλ, χειροκρότησα το Όσκαρ του Σκορσέζε το Φεβρουάριο και με πλημμύρισε η συγκίνηση που ακολουθεί την αποκατάσταση μιας αδικίας. Ως φανατικός φίλος του μπάσκετ, βάζελος και Αθηναίος πανηγύρισα έξαλλα τον τίτλο της Ευρωλίγκα στο ΟΑΚΑ και το triple crown της ομάδας του Ομπράντοβιτς, που ολοκλήρωσε τον Ιούνιο αυτό που οι Αμερικανοί μπασκετικοί αποκαλούν “perfect season”. Ως πιστός οπαδός της Λίβερπουλ αισθάνθηκα σα στο σπίτι μου ανάμεσα στους οπαδούς της το Μάιο στην Αθήνα και πικράθηκα μαζί τους από τη νίκη της μισητής Μίλαν.

Ως… πολιτικό ζώο, βρήκα συναρπαστική τη διαδικασία εκλογής του προέδρου του ΠΑΣΟΚ - κι ας απογοητεύτηκα από το αποτέλεσμα. Ούτως ή άλλως, τα πολιτικά “τζάκια” εξακολουθούν να βασιλεύουν στις Δυτικές κοινωνίες και όσο οι Κλίντον και οι Μπους κυριαρχούν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ίσως δεν αξίζει να γκρινιάζω τόσο για τους δικούς μας. Βρήκα, πάντως, ενθαρρυντική την εκλογή φρέσκων ανθρώπων (βλ. Τσίπρας, Ψαριανός) στο μετά τις 17 Σεπτεμβρίου ελληνικό κοινοβούλιο.

Δε με θλίβουν οι απώλειες των ανθρώπων που μου προσέφεραν πολύτιμα σημεία αναφοράς στη ζωή μου, αλλά τους σκέφτομαι πολύ έντονα στα τέλη κάθε χρονιάς. Αισθάνομαι την ανάγκη να αποτίσω φόρο τιμής και να πω ένα τελευταίο αντίο στον Μπέργκμαν, στον Αντονιόνι, στον Μέιλερ, στον Μαρσό, στον Παβαρότι, στον Ρόουτς, στον Πίτερσον, στην Ντε Κάρλο, στον Χέιζελγουντ, στον Μίχε, στον Νικολαϊδη.


Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Δύο πράγματα ξέρω για το 2008: ότι είναι δίσεκτο και ότι οι Δημοκρατικοί δε θα μπουν στο Λευκό Οίκο μόνο αν έχουν αυτοκτονικές τάσεις.

Καλή μας χρονιά, καλά κουράγια και λιγότεροι λόγοι για γκρίνια (γιατί, ειλικρινά, δε θα με αντέξει για πολύ η φίλη μου…)

πηγή: skai - Γράφει ο Τέο Ιωάννου - 28/12/2007

μια ευχή κι ένα φιλί τρυφερό...

για εκείνους που αγαπήσαμε
για εκείνους που χάσαμε
για εκείνους που μας αγάπησαν
για εκείνους που κάποτε ήμασταν ένα
για εκείνους που κάποτε συναντήσαμε
για εκείνους που δεν θα δούμε ποτέ ξανά

dignitas II

Η Eluana Englaro βρίσκεται σε κώμα εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Λίγο καιρό πριν το ατύχημα της είχε πει στον πατέρα της με αφορμή μια αντίστοιχη περίπτωση που είχε ακούσει για κάποιον που ζούσε σε κώμα επί χρόνια, πως δεν θα ήθελε να "ζει" με αυτόν τον τρόπο αν της συνέβαινε κάτι τέτοιο. Η ζωή τα έφερε έτσι ώστε να της συμβεί αυτό ακριβώς που είχε πει. Επί χρόνια ο πατέρας της προσπαθεί να κερδίσει το δικαιώμα της κόρης του να επιλέξει όχι μόνο τον τρόπο που θα ζει αλλά και τον τρόπο που θα πεθάνει. Οι νόμοι της Ιταλίας προβλέπουν πως κάτι τέτοιο είναι δυνατό μόνο στην περίπτωση που είναι απόλυτα σίγουρο πως η κατάσταση του ασθενούς είναι μη αναστρέψιμη και εφόσον μια τέτοια απόφαση είναι σύμφωνη με τις αρχές και τις πεποιθήσεις του ασθενούς (κοινωνικές, ιδεολογικές, θρησκευτικές).

Η καθολική Εκκλησία διαφωνεί κάθετα, ο καθένας κλίνει προς κάποια απόφαση, ωστόσο το θέμα είναι πως η άμεσα ενδιαφερόμενη είναι ουσιαστικά ανήμπορη να διεκδικήσει αυτό που θέλει ή μάλλον αυτό που είναι δικαιωματικά δικό της - το δικαίωμα της να φύγει με αξιοπρέπεια.

Κι ίσως το μόνο που θα ακουστεί...(II)

Κι άξαφνα ακούγεται η φωνή του - σαν να ζεις πάλι εκείνη τη νύχτα, όταν φώναξε το όνομά σου κι εσύ είχες φύγει.


- Εδώ είμαι.

- Νόμιζα πως έφυγες πάλι...
- Είμαι εδώ....

oblivion

Κι ίσως να θέλεις μόνο να νιώσεις... Ίσως να θες μόνο να αφήσεις το κορμί σου να αισθανθεί, να ζήσει... Ίσως να θες να αφήσεις το άγγιγμα και το χάδι να σε πάρει μακριά, από όλους και κυρίως από τον εαυτό σου... Ίσως να θες εκείνη τη γλυκιά αίσθηση του κορεσμού, που τίποτα άλλο δεν μπορεί να χωρέσει - τίποτα άλλο πέρα από την ίδια την Επιθυμία....

dignitas I

Ο Βρετανός Νοέλ Μάρτιν, ένας μαύρος ο οποίος έμεινε τετραπληγικός ύστερα από ρατσιστική επίθεση που δέχθηκε από νεοναζιστές στην περιοχή του Βερολίνου το 1996, δήλωσε σε μία συνέντευξη ότι θα επιστρέψει στη Γερμανία για να αυτοκτονήσει με ιατρική βοήθεια. “Θα έλθω στο Βερολίνο για να πεθάνω”, δήλωσε ο Μάρτιν στη γερμανική εφημερίδα Μπιλντ.

Αφού παρέμεινε πολλές εβδομάδες σε κώμα, ο Μάρτιν, 48 ετών, ζει καθηλωμένος σε μία αναπηρική καρέκλα και δεν μπορεί να κινήσει, παρά μόνον ελαφρά το δεξί χέρι. Ο γερμανός γιατρός δρ. Ούβε-Κρίστιαν Αρνολντ δήλωσε σύμφωνα με την Μπιλντ ότι είναι πρόθυμος να βοηθήσει τον άτυχο Βρετανό να πεθάνει. “Θέλουμε να δημιουργήσουμε ένα προηγούμενο. Τα δικαστήρια θα πρέπει να αποφασίσουν εάν μία αυτοκτονία με αξιοπρέπεια αποτελεί ή όχι αξιόποινη πράξη”, είπε ο 62χρονος γιατρός, ο οποίος ανήκει στην οργάνωση υποβοηθούμενης αυτοκτονίας Dignitate, γερμανικό κλάδο της ελβετικής Dignitas.

Η γερμανική νομοθεσία επιτρέπει τη χορήγηση σε έναν ασθενή μιας ουσίας με την οποία μπορεί να αυτοκτονήσει (παθητική βοήθεια σε αυτοχειρία), αλλά η “ενεργός” βοήθεια απαγορεύεται.

Τον Ιούνιο του 1996 δύο νεαροί νεοναζί άρχισαν να καταδιώκουν το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε ο Μάρτιν μαζί με άλλους δύο μαύρους βρετανούς εργάτες σε εργοτάξιο του Βερολίνου. Στη διάρκεια της καταδίωξης έρριξαν μία πέτρα στο αυτοκίνητο, με αποτέλεσμα αυτό να καρφωθεί σε ένα δέντρο. Ο ένας από τους νεοναζιστές καταδικάστηκε σε οκτάχρονη κάθειρξη και ο άλλος σε πεντάχρονη φυλάκιση. Κανείς από τους δύο δεν εξέφρασε μεταμέλεια.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ 18/12/2007

If you knew that you would die today... (II)

"Έζησες καλά, έχεις αναμνήσεις όμορφες. Μη προσπαθείς να τις αναπαράγεις γιατί οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι μεταξύ τους. Ψάξε το καινούριο που έχουν και μπορούν να σου προσφέρουν οι άνθρωποι που ειναι διπλα σου σήμερα. Να θυμάσαι ότι η ζωή είναι ένα ποτάμι που δεν γυρνάει πίσω"

X.T. 23/12/2007

01 Mikres Xamenes ...

Hosted by eSnips

[δεξί κλικ στο εικονίδιο]

Κατά τη διάρκεια της πανώλης στην Ευρώπη του Μεσαίωνα, όταν οι άνθρωποι ένιωθαν το Θάνατο να σέρνεται δίπλα τους, υπήρχαν δύο κυρίαρχες τάσεις: οι άνθρωποι είτε περίμεναν τη στιγμή που η πανώλη θα τους χτυπούσε ελπίζοντας να γλιτώσουν είτε επιδίδονταν στις πιο ακραίες πράξεις επιθυμώντας να ζήσουν τα πάντα και να απολαύσουν την εκπλήρωση των πιο μύχιων πόθων τους πέρα από την ισχύουσα ηθική.

Ανθρωποι που έζησαν κάτω από τη σκιά του θανάτου έχουν βγει από την αρρώστια τους πιο δυνατοί, επειδή μαθαίνουν τη σημασία του εδώ και του τώρα, επειδή καταφέρνουν να αντιληφθούν τη διαφορά των σημαντικών έναντι των ασήμαντων - στα οποία συνήθως αναλωνόμαστε.

Συχνά σκέφτομαι πως το παρόν δεν υπάρχει παρά μόνο μέσα από τη μνήμη του παρελθόντος και την προσδοκία του μέλλοντος. Πόσες φορές δεν χάνουμε το παρόν από φόβο για όσα αυτό μπορεί να μας φέρει στο μέλλον; Πόσες φορές δεν φοβηθήκαμε να ερωτευτούμε από φόβο μην πληγωθούμε αργότερα; Πόσες φορές χάσαμε τη χαρά της γιορτής και της στιγμής διαλέγοντας να δούμε όσα δεν έχουμε παρά να εστιάσουμε στα πράγματα και στους ανθρώπους που βρίσκονται στην ζωή μας; Πόσες φορές έχουμε αναβάλει να δούμε φιλαράκια μας κι έπειτα μια μέρα συνειδητοποιούμε πως έχουν περάσει μήνες (αν όχι χρόνια) χωρίς να βρεθούμε;

Μήπως είναι καιρός όχι για απολογισμούς αλλά για αποφάσεις; Μήπως είναι η ώρα να δοθούμε σε όσα αγαπάμε, σε εκείνους που μας αγαπούν και να κοιτάξουμε την ζωή και τον εαυτό μας κατάματα και να αναρωτηθούμε τι θέλουμε να αλλάξουμε;

Αναρωτιέμαι, "αν ήξερες πως θα πεθάνεις σήμερα, θα άλλαζες;"

Κι ίσως το μόνο που θα ακουστεί...

Φθάνω στο αμάξι, χώνομαι μέσα του σαν να γυρνάω σπίτι μετά από καιρό. Είναι ένα καταφύγιο κι αυτό, όπως το σπίτι μου.... Νιώθεις ασφαλής μέσα στο καβούκι σου και κάθε φορά που κάποιος προσπαθεί να το παραβιάσει, θες να χωθείς πιο βαθιά μέσα του, να προφυλάξεις το φρούριό σου.... Έπρεπε να μείνω - ωστόσο ένιωσα την ανάγκη να βρεθώ και πάλι μόνη μέσα στο καταφύγιο του σπιτιού, του κρεβατιού, των βιβλίων ή του ίδιου του υπολογιστή μου (και του blog μου)... Ίσως τελικά μεγαλώνοντας να μπορούμε να συνδεθούμε περισσότερο με τα πράγματα παρά με τους ανθρώπους.

Στην οδό Παπαδιαμαντοπούλου στα τρία παγκάκια έξω από το ΙΚΑ κοιμούνται άστεγοι με κουβέρτες σαν εκείνες που είχε η γιαγιά σπίτι της. Δίπλα σε κάθε παγκάκι βρίσκεται κι ένα καροτσάκι γεμάτο σακούλες. Για αυτούς τους ανθρώπους το σπίτι τους είναι αυτό το καρότσι με τις σακούλες τους...

Κι ίσως ο καθένας μας να προχωράει σέρνοντας ξωπίσω του ένα τέτοιο καροτσάκι, όπως ένα παιδί κουβαλά την αγαπημένη του κουβέρτα ή τη νάνα του, όπως μια γυναίκα κουβαλά τα φαντάσματα των εραστών της ή ένας άντρας τις Ήττες του...

Και σκέφτεσαι πως άξαφνα θα ξυπνήσει εκείνος και θα σ' αναζητήσει... Ίσως να φωνάξει απαλά το όνομά σου, ίσως να σηκωθεί απότομα και να κοιτάξει στο σαλόνι πιστεύοντας πως είσαι εκεί... Ίσως πάλι να ξυπνήσει και να ξέρει πως έχεις φύγει, σαν να σε είχε ακούσει ή σα να το 'ξερε... Κι ίσως το μόνο που θα ακουστεί θα 'ναι εκείνα τα χαλασμένα από καιρό ροδάκια από το καρότσι που σέρνεις ξωπίσω σου... Το καρότσι που κουβαλάς όλους τους φόβους και τις πληγές σου, το νεκρό σώμα της χαμένης σου αθωότητάς και κείνη την αγνή ματιά που ακουμπούσε πάνω στα πράγματα και πάνω στους ανθρώπους σα χάδι...

όστια

Σκέφτηκα πάλι να σβήσω το blog. Δε θέλω να πληγώνω ανθρώπους - ούτε εκείνους που αγαπώ, ούτε εκείνους που ερωτεύτηκα, ούτε τους φίλους που ζήσαμε όσα με έφεραν ως εδώ.... Δε θέλω όμως ούτε να απαρνηθώ το blog καθώς είναι κομμάτι από την ζωή μου, είναι οι σκέψεις και οι φόβοι μου, τα συναισθήματα και το κορμί μου....

Γι΄ αυτό το κρατώ...

Ας αποφασίσει ο καθένας

για τον εαυτό του

πότε είναι η στιγμή να σταματήσει...

If you knew that you would die today...

If you knew that you would die today
Saw the face of god and love
Would you change?
Would you change?

If you knew that love can break your heart
When you're down so low that you cannot fall
Would you change?
Would you change?

How bad, how good, does it need to get?
How many losses? how much regret?
What chain reaction would cause an effect?
Makes you turn around
Makes you try to explain
Makes you forgive and forget,
Makes you change
Makes you change

If you knew that you would be alone
Knowing right, being wrong,
Would you change?
Would you change?

If you knew that you would find a truth
That would bring a pain that can't be soothed
Would you change?
Would you change?

How bad, how good, does it need to get?
How many losses? how much regret?
What chain reaction would cause an effect?
Makes you turn around
Makes you try to explain
Makes you forgive and forget,
Makes you change
Makes you change

Are you so up right
You can't be bent
If it comes to blows
Are you so sure you won't be crawling
If not for the good why why risk falling
Why risk falling?

If everything you think you know
Makes your life unbearable
Would you change?
Would you change?

If you'd broken every rule and vow
And hard times come to bring you down
Would you change?
Would you change?

If you knew that you would die today,
If you saw the face of God and loved
Would you change?
Would you change?

thereafter...

If you wait for me then I'll come for you

Although I've traveled far

I always hold a place for you in my heart

If you think of me

If you miss me once in a while

Then I'll return to you

I'll return and fill that space in your heart

Remembering

Your touch

Your kiss

Your warm embrace

I'll find my way back to you

If you'll be waiting

If you dream of me like I dream of you

In a place that's warm and dark

In a place where I can feel the beating of your heart

Remembering

Your touch

Your kiss

Your warm embrace

I'll find my way back to you

If you'll be waiting

I've longed for you and I have desired

To see your face your smile

To be with you wherever you are

Remembering

Your touch

Your kiss

Your warm embrace

I'll find my way back to you

If you'll be waiting

I've longed for you and I have desired

To see your face, your smile

To be with you wherever you are

Remembering

Your touch

Your kiss

Your warm embrace

I'll find my way back to you

Please say you'll be waiting

Together again

It would feel so good to be

In your arms

Where all my journeys end

If you can make a promise

If it's one that you can keep,

I vow to come for you

If you wait for me and say you'll hold

A place for me in your heart.

In-contro

"The meeting of two personalities
is like the contact of two chemical substances:
if there is any reaction both are transformed"

Carl Jung

Penetralia

Γνωρίζοντας το καινούριο,
τείνουμε μάλλον
να αναγνωρίζουμε
τις ομοιότητες
και να ξεχωρίζουμε
τις διαφορές...

Το καινούριο
αυτό καθ' αυτό
παραμένει απροσπέλαστο
καθώς δεν μπορούμε
να το γνωρίσουμε
παρά μόνο όταν το καταργήσουμε

desiderio e paura

Ισως τελικά να φοβόμαστε

όσα φανερά επιθυμούμε

κaι να επιθυμούμε κρυφά

όσα φοβόμαστε

To Αντίπαλο Δέος (V)

Λεξικό - by lost
13/12/2007

ποίηση η: 1α. η τέχνη της σύνθεσης, της δημιουργίας λογοτεχνικών έργων σε στίχους (σε αντιδιαστολή με την πεζογραφία, τον πεζό λόγο), β. το ποιητικό δημιούργημα, το ποίημα. 2. τα διάφορα ποιητικά είδη, τεχνοτροπίες κτλ. 3. το σύνολο της ποιητικής δημιουργίας, των ποιητικών έργων μιας περιόδου, ενός ποιητή, ενός έθνους κτλ. 4. η αισθητική και συναισθηματική αξία, διάθεση, η μαγεία.

καταφύγιο το: 1α. τόπος όπου καταφεύγει κάποιος, όπου πηγαίνει για να προστατευτεί από κπ. κίνδυνο ή για να αποφύγει κάποια δυσάρεστη κατάσταση, β. μικρό οίκημα σε βουνό, όπου μπορούν οι ορειβάτες να διανυκτερεύσουν ή να προστατευτούν από δυσμενείς καιρικές συνθήκες. 2. (μτφ.) α. πρόσωπο στο οποίο κασταφεύγουμε, από το οποίο ζητούμε βοήθεια και προστασία, β. χρησιμοποιώ κτ. ως μέσο για να δώσω λύση σε κτ. που με βασανίζει ή για να βρω ανακούφιση.

φθονώ: αισθάνομαι φθόνο για κπ.

φθόνος ο: το αρνητικό συναίσθημα της λύπης, της στενοχώριας και της δυσαρέσκειας που αισθάνεται κάποιος για την ευτυχία, την επιτυχία ή την υπεροχή των άλλων.

Το Έλ-λειμμα

by mneia - 15/12/2007

Σωστά....
Μόνο που λείπει
το λήμμα Π ό ν ο ς...

12/12/2007

.

To Αντίπαλο Δέος (IV)

Eίμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες. O άνεμος, όταν περνάει,στίχους, ήχους παράφωνους ξυπνάει στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες. Eίμαστε κάτι απίστευτες αντένες.Yψώνονται σα δάχτυλα στα χάη, στην κορυφή τους τ' άπειρο αντηχάει, μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες. Eίμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις, χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε. Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις. Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε. Mας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις είναι το καταφύγιο που φθονούμε. Κώστας Καρυωτάκης

KΑΤΑΦΥΓΙΑ ΘΗΛΙΕΣ ;
by lost - 10/12/2007

Κι άλλες απορίες (ή μήπως απαντήσεις;)

>> Αν είμαστε «κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες», «κάτι απίστευτες αντένες», «κάτι διάχυτες αισθήσεις»... δεν είμαστε άνθρωποι, αλλά σταθερά και μόνιμα κάτι άλλο. Όπερ σημαίνει ότι δεν μπορούμε να αξιώνουμε την «κατοχή και χρήση» των ιδιοτήτων του υποκειμένου (λόγο, δηλαδή, ας μη μασάμε τα... λόγια μας). Όπερ σημαίνει ότι αυτό το «άλλο» που είμαστε μένει να ανακαλυφθεί.

>> Αν είμαστε «εμείς», τότε είμαστε «όλοι», δηλαδή «κανένας».

>> Άλλους δε συναντάμε στο ποίημα, όπως πχ στο «όταν οι άνθρωποι θέλουν να πονείς, μπορούν με χίλιους τρόπους». Τα πράγματα μας διώχνουν. Ο πόνος στο σώμα, στην ενθύμηση είναι ασαφής και καλυμμένος.

>> Πονάμε όταν θυμόμαστε κι όταν αισθανόμαστε-πάσχουμε (στο σώμα) ή ο πόνος οφείλεται στη μνήμη/ανάμνηση και το σώμα αυτό καθαυτό;

>> Το ότι ο θάνατος και οι άνθρωποι (που, όπως είπα και πριν, είναι νομίζω αξεχώριστα πράγματα στην ποίηση του Καρυωτάκη) λείπουν από ένα «προγραμματικό» ποίημα ενισχύει την παρουσία τους γιατί εδώ είναι που ο ποιητής μοιάζει να καταλαβαίνει ότι το κρίσιμο βρίσκεται πίσω και από τους ανθρώπους και από το θάνατο.

>> Ποια είναι η φύση που αίφνης κάνει την εμφάνισή της για να μπερδευτεί στα νεύρα μας; Υπάρχει (πια) μη ανθρώπινη φύση;

>> Το καταφύγιο είναι απαλλαγμένο απ' τον πόνο;

ΘΗΛΙΕΣ. . . .ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ
by mneia 11/12/2007

Αντιπαραθέσεις (όχι απαραίτητα αντιθέσεις...)

Οι "ξεχαρβαλωμένες κιθάρες" και οι "απίστευτες αντένες" είναι κατηγορούμενα και όχι το υποκείμενο. Υποκείμενο παραμένει το υπονοούμενο Εμείς, στο οποιο αποδίδονται οι παραπάνω χαρακτηρισμοί ως παρομοιώσεις (ή μεταφορές;) με σκοπό να προσεγγίσουν την ουσία του και όχι να το καταργήσουν αυτό καθ' αυτό, νομίζω...

Ναι είμαστε κάτι που μένει να ανακαλυφθεί ή μάλλον είμαστε πολλά διαφορετικά πράγματα που μένει να ανακαλύψουμε, να διαπραγματευτούμε και να παλέψουμε μαζί τους...

Για το "Εμείς" θα εμμείνω στη θέση μου. Δεν είναι ίδιο το Εμείς με το "όλοι" και το "κανένας" - Θα μπορούσε να είχε επιλεγεί το "καθένας" και τότε το όλο ύφος θα ήταν διαφορετικό... Θυμάσαι εκείνο το "Καθένας μονάχος του πορεύεται στον Ερωτα, στη Δόξα και το Θάνατο" - κατά Ρίτσο - που έχει αυτή την αίσθηση της μοναχικότητας που όντως φέρουν αυτές οι μεγάλες στιγμές....

Θα μπορούσε να παραξενευτεί κανείς που ο Ρίτσος θέτει τη μοναχικότητα, ενώ ο Καρυωτάκης την κοινότητα... (Βέβαια ο ίδιος καταρρίπτει τη θέση του: "Το ξέρω, το δοκίμασα δεν ωφελεί", και τώρα φαίνεται πιο λογικό - το περιμένεις πως για τον Ρίτσο η λύτρωση χρειάζεται τους άλλους, τα αδέρφια μας...) Άπό τον μονήρη Καρυωτάκη όμως θα περιμέναμε το "Καθένας" αντί για το υπονοούμενο "Εμείς"... Κι όμως διαλέγει το Εμείς. Ακόμη κι αν δεν λέγεται ρητά, υπονοείται ωστόσο σταθερά - κι αυτή η "Πανταχού Ελλειψη" προδίδει την Ανάγκη του....

Θα συμφωνήσω πως το τοπίο που διαγράφεται ή αποπνέει το κείμενο είναι τοπίο ερήμωσης, όπως εκείνα του DeChiricο (ή το σημερινό του Dali). Θα συμφωνήσω ακόμη στο ότι αυτά που λείπουν είναι και τα πιο σημαντικά, ωστόσο στην προκειμένη νομίζω πως αυτό που δεν ειπώνεται και είναι για αυτό σημαντικό δεν είναι οι Αλλοι αλλά αυτό το Εμείς. Εξάλλου, το τοπίο ερήμωσης του DeChiricco θα μπορούσε να είναι η εικόνα που βλέπουμε μπροστά μας χωρίς κανέναν άλλο μέσα σε αυτή την εικόνα όχι γιατί δεν υπάρχουν οι Αλλοι αλλά επειδή οι Αλλοι βρίσκονται δίπλα μας (είναι κι αυτοί στην ίδια μάχη - όχι ως αντίπαλοι, ίοως βέβαια ούτε ως συναγωνιστές). Κι ερχόμαστε αντιμέτωποι με την Ζωή μας (άρα και το Θάνατο μας ναι) κι έτσι είμαστε όλοι γυμνοί και ίσοι απέναντι στα πράγματα που μας διώχνουν...

Στεκόμαστε δίπλα στους Αλλους, ίδιοι με τους Αλλους αλλά προφανώς Μόνοι απέναντι στον Κυριαρχο Πόνο - την Ζωή: οι Φιλοδοξίες ή οι Επιθυμίες και η Ήττα μας (είτε φυσική -βλέπε γήρας και θάνατος - είτε πρακτική με τις αποτυχίες και τη διάψευση των ελπίδων και των προσδοκιών μας)...

Πιθανολόγησα στην προηγούμενη επιστολή μου πως είναι ο Πόνος αυτός που μας διώχνει και μίλησα για Σώμα και Θύμηση - το Σώμα ως πηγή οδύνης (και ηδονής κάποιες φορές...) και ως καθρέφτισμα της αναπότρεπτης πορείας προς το Θάνατο... Όσο για τη Μνήμη και τον Πόνο που αυτή προκαλεί: εννοώ αυτά που κατονόμασα και πριν - τις ελπιδες και τα όνειρα μας που αναπότρεπτα διαψεύδονται... την Ζωή που βιώνεται περισσότερο ως Παρελθόν που μας πληγώνει και Μέλλον που διαγράφεται αβέβαιο και τρομακτικό παρά ως Παρόν αυτό καθ' αυτό...

Και στις δύο περιπτώσεις νομίζω πως ο Πόνος δεν είναι καθόλου ασαφής ή καλυμμένος- τουναντίον είναι ό,τι πιο συγκεκριμένο και σαφές (και για τους δυο μας): είναι σωματικός/φυσικός πόνος και ψυχολογικός πόνος. Τους ξέρουμε καλά και τους δυο...

Θα συμφωνήσω απόλυτα πως το κρίσιμο βρίσκεται πίσω και από τους ανθρώπους και από το θάνατο, πιθανολογώντας πως το κρίσιμο είναι η Ζωή... Με αυτή παλεύουμε και για αυτό καταφεύγουμε στην Ποίηση/Τέχνη και στον Έρωτα ή στον Θάνατο (ή μήπως τον Έρωτα του Θανάτου;) ελπίζοντας πως αυτά τα καταφύγια θα μας απαλλάξουν από τον πόνο - πράγμα που προφανώς δεν ισχύει.

Και μια παρατήρηση σημειολογική: Έβαλες ερωτηματικά στα σημεία που η απάντηση είναι προφανής έως και αυτονόητη - τουλάχιστον για μένα (θα πίστευα και για σένα) - και τελείες σε όλα τα άλλα...

Καληνύχτα...

parallel universes - the M theory

Οι βεβαιότητες μας αργοπεθαίνουν κάθε τόσο... Πολλές φορές έρχεται η ίδια η επιστήμη και η λογική να επιβεβαιώσουν το θάνατο των βεβαιότητων ή τουλάχιστον να μας υποψιάσουν πως δεν μπορούμε να επαφιόμαστε για πολύ σε αυτές...

11 Διαστάσεις και όχι τρεις ή τεσσερις...

The M theory - Μ, Membrane but also Magic, Mother, Majesty, Madness....

Παραπάνω από ένα σύμπαν, που λειτουργούν παράλληλα παίρνοντας τον άλλο δρόμο από εκείνον που διαλέξαμε εμείς σε εκείνο το σταυροδρόμι πριν χρόνια, έναν δρόμο που μας πήγε σε άλλα σταυροδρόμια και από έκεί ανοίχτηκαν άλλοι δρόμοι με την πιθανότητα ενός καινούριου σύμπαντος για κάθε έναν από αυτούς....

Το ερώτημα παραμένει ωστόσο: μήπως κάπου συναντιούνται αυτά τα σύμπαντα? Όσοι είχατε δει το "Sliding Doors" θα θυμάστε οτι - ακριβώς όπως ανοίγονται διαφορετικοί παραλληλοι δρόμοι από κάποιο κομβικό σημείο - υπάρχει κάποιο σημείο που οι δύο παραλληλες συναντιούνται δημιουργώντας αυτό που κάποιος θα ονόμαζε...μοίρα

Το Αντίπαλο Δέος (III)

Eίμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες
κιθάρες. O άνεμος, όταν περνάει,
στίχους, ήχους παράφωνους ξυπνάει
στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.
Eίμαστε κάτι απίστευτες αντένες.
Yψώνονται σα δάχτυλα στα χάη,
στην κορυφή τους τ' άπειρο αντηχάει,
μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.
Eίμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις,
χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε.
Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.
Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Mας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

Κώστας Καρυωτάκης

ΑΥΤΟ ΠΟΥ Λ Ε Ι Π Ε Ι - by lost
(τα όρια της σιγής)

9/12/2007

"Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Mας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
είναι το καταφύγιο που φθονούμε."

Γιατί στο ποίημα όπου οριστικά έδεσε ο Καρυωτάκης ποίηση, καταφύγιο και φθόνο, λείπουν ολοκληρωτικά οι άνθρωποι; Στην ερημιά αυτού του ποιήματος λείπει ακόμα και ο θάνατος. Δύο, δηλαδή, από τα πιο σημαντικά, τα πιο κεντρικά του μοτίβα μοιάζουν να απουσιάζουν πλήρως. Και μάλιστα σ' ένα ποίημα που θα το έλεγε κανείς «προγραμματικό». Γιατί; Για να λάμψουν δια της απουσίας τους; Για να ακουστεί η εκκωφαντική σιωπή;

Ίσως τα πράγματα να είναι αντίθετα. Η ερημιά είναι ίδια είτε χωρίς ανθρώπους είτε μέσα στο πλήθος. Ο πόνος του θανάτου είναι ίδιος είτε πρόκειται για τον οριστικό είτε για τους μικρούς καθημερινούς. Ένα προγραμματικό ποίημα δε θα μπορούσε έτσι να παραγνωρίσει την αλήθεια ότι ο θάνατος και οι άνθρωποι ή ο άνθρωπος και οι θάνατοι είναι ένα πράγμα, το ένα δεν υπάρχει χωρίς το άλλο. Στην ερημιά από ανθρώπους, ακόμα και από εαυτό-υποκείμενο, στην πέραν του θανάτου χώρα, ο ποιητής δε βρίσκει γαλήνη, παρά μονάχα ένα ανάπηρο «καταφύγιο», εκεί που διωγμένος από τα πράγματα (τα πάντα ίδια, πανταχού παρόντα, τρομακτικά πράγματα) δέχεται πια (αργά...) το δίδαγμα της ταπεινής του τέχνης. Πέρα απ' τις προδοσίες, τους θανάτους, τους ανθρώπους.

ΑΥΤΟ ΠΟΥ Ε Μ Μ Ε Ν Ε Ι - by mneia
9/12/2007

"Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Mας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
είναι το καταφύγιο που φθονούμε."

Τόσο οι Άλλοι όσο και ο Θάνατος είναι παρόντες σε αυτό το ποίημα και μάλιστα με πιο ουσιαστικό τρόπο από τη φυσική παρουσία (ξέρουμε και οι δυο πως αυτή μπορεί να 'ναι ανούσια). Είναι παρόντες μέσα από δύο Πράγματα - παντοδύναμα στοιχεία (ή μήπως στοιχειά)....

Οι Αλλοι είναι παρόντες μέσα από τη Θύμηση και ο Θάνατος μέσα από το Σώμα - κοινή συνισταμένη ο Πόνος, παντοδύναμος και πανταχού παρών... Κι είναι ο Πόνος που μας διώχνει και μας σπρώχνει προς το καταφύγιο της Τέχνης που φθονούμε ακριβώς όπως φθονούμε την Ζωή - ή τον Θάνατο

Υστερόγραφο:

Ίσως χάρη στη χρήση του α' ενικού - αυτό το εμείς που υπονοείται σε κάθε πρόταση και γίνεται σχεδόν μοτίβο έμμονο του ποιήματος - να μην υπάρχουν Αλλοι, γιατί (υπο)νοούμαστε όλοι... Και ίσως να 'ναι για αυτό ένα από τα πιο συγκινητικά ποιήματά του Κ.

in memoriam

Κάθε χρόνο την έκτη μέρα του Δεκέμβρη - εδώ και χρόνια - η μνήμη γυρνά επίμονα πίσω σε δύο άνδρες... Ο ένας νεκρός, ο άλλος χαμένος... Φέτος - πρώτη φορά - η μνήμη τους πρόδωσε και τους δυο...

Ο χρόνος είναι αδυσώπητος...

Κι ίσως το μόνο που απέμεινε να 'ναι δυο τριαντάφυλλα και μια φωτογραφία στο μαρμαρένιο περβάζι - σαν σε τάφο

specchiarsi

ίσως
μόνο
ένας
ξένος
να
μπορεί
να
μας
δει
τόσο
καθαρά
- πιο
καθαρά
κι
από
τον
ίδιο
μας
τον
εαυτό

osmosis

θα 'ταν πλέον

α σ έ λ γ ε ι α

ζ ή σ α μ ε

τόσα χρόνια

ρ η μ ά ξ α μ ε

θα 'ταν σχεδόν

α ι μ ο μ ι ξ ί α

"Memorare morior"

Ανοίγεις το συρτάρι
αποφασισμένη να κάνεις
αυτό που μήνες
αν όχι χρόνια αναβάλλεις...

Ψάχνεις το χαρτάκι
εκείνο που βιάστηκες να καταχωνιάσεις
εκείνο το απόγευμα...

Βρίσκεις ένα χαρτάκι
διπλωμένο στα δύο
νομίζεις πως είναι αυτό που έψαχνες
το ανοίγεις
- δεν είναι αυτό -
και διαβάζεις:

"Πάρ' το απόφαση
ό,τι δεν μπορείς να το 'χεις όπως θα 'θελες
θα το ΄χεις κατ΄ ανάγκην όπως μπορείς"
Τίτος Ανδρόνικος

Η ζωή έχει μεγαλύτερη φαντασία από ό,τι αντέχουμε...

Ο Νόμος της Αδράνειας*

Ο Νόμος της Αδράνειας
παντοδύναμος
πράγματι

*"Αδράνεια, στη Φυσική, ονομάζεται η χαρακτηριστική ιδιότητα των σωμάτων ν΄ αντιστέκονται στην οποιαδήποτε μεταβολή της κινητικής τους κατάστασης. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί ή να ηρεμούν ή να συνεχίζουν να εκτελούν ευθύγραμμη ομαλή κίνηση, όταν η συνισταμένη των δυνάμεων που ασκούνται σε αυτά είναι ίση με μηδέν."

4/12 Victories and Losses

Πολλές φορές δεν είναι οι Νίκες μας μα οι Ήττες μας που μας διαμορφώνουν, που δίνουν αξία στην ζωή μας και σφυρηλατούν τον χαρακτήρα μας - ακριβώς όπως είναι τα Όχι μας παρά τα Ναι μας που οδηγούν την ζωή μας.

Πολλές φορές αυτό που μας στιγματίζει αλλά και μας εξελίσσει είναι όσα δεν καταφέραμε, όχι γιατί το σημάδι της Ήττας είναι σαν πυρωμένο σιδερο πάνω στη σάρκα μας που πολύ δύσκολα ξεχνάμε, αλλά επειδή απέναντι σε αυτές τις Ήττες είναι που στεκομαστε και αντιπαραθέτουμε τις δυνάμεις μας... Αυτά που δεν πετύχαμε μας στοιχειώνουν αλλά ταυτόχρονα μπορούν να γίνουν σημαίες της δύναμής μας ή του πείσματός μας...

Πριν λίγες μέρες με αφορμή την ιστορία του "Lust, Caution" σκεφτόμουν την εμμονή στο στόχο που μπορεί επί χρόνια να κινητοποιεί έναν άνθρωπο προς μια κατεύθυνση και συνειδητοποίησα πως είναι ακριβώς η αδυναμία να κερδίσουμε και οι Αποτυχίες μας που μας κρατούν σε εγρήγορση αλλά και ζωντανούς, που μας κάνουν να συνεχίζουμε, να αντέχουμε και να παλεύουμε με όσα δεν κατακτήσαμε ή ακόμα και με το Ακατόρθωτο αυτό καθ' αυτό. Όπως επίσης πως πολλές φορές όταν φτάνουμε στο στόχο μας έρχεται και το τέλος μας.... "Τα όνειρα μας πεθαίνουν μές στην εκπλήρωσή τους", όπως έγραφε ο Τάσος Λειβαδίτης...

Για τον ίδιο λόγο ο πιο μεγάλος μας έρωτας είναι εκείνος ο ανεκπλήρωτος, εκείνος που ζει στη μνήμη μας μέσα από τα ψήγματα ζωής που κάποτε υπήρξαν και μέσα από τα Όνειρα που τον έθρεψαν.

Κάθε φορά λοιπόν που η ζωή μας στερεί τα Όνειρα μας ή κόβει τα Φτερά μας (όπως είχε κάποτε σοφά παρατηρήσει ο Χρηστάκης, τα φτερά θα μπορούσαν να είναι τα ονειρα μας ή και το αντίστροφο), ίσως να πρέπει να νιώσουμε ευγνωμοσύνη για τα νέα φτερά που θα είναι πιο δυνατά και θα μας βοηθήσουν να πετάξουμε λίγο πιο ψηλά....

Και κάπως έτσι θυμήθηκα
τον "Γλάρο Ιωνάθαν Λιβιγκστον"
και τον πρώτο μου ανεκπλήρωτο
(και γι' αυτό μεγάλο) έρωτα,
που μου είχε χαρίσει αυτό το βιβλίο.

Απόδειξη πως οι Ήττες μου δεν είναι παρά
στάσεις στο δρόμο μου που θα με φέρει κάποτε
στη μεγάλη Αναπότρεπτη Νίκη...
στο Τέλος...

Εν έτει 2007

Λιγο πριν κλεισει το 2007,
μοιραζομαστε τα αγαπημενα μας posts

των προηγούμενων μηνών

Απρίλιος 2007

Ερμαιο των παθών μου... & Καβάφης - Τζόγος - Φτερά

Μάιος 2007

Κι όταν όλα μας πρόδωσαν & Πασκάλ - by pillius

Ιούνιος 2007
Τόσο Απλά & Ακραία Διάσταση

Ιούλιος 2007
Ουρλιάζοντας στη σιωπή & Πάμε μια βόλτα στην Πάρνηθα - by unknown

Αυγουστος 2007
Συνειρμοί και Συμπτώσεις Ημερομηνιών

Σεπτέμβριος 2007
Η Μαυροφορεμένη Γενιά & Εκείνοι Εγώ Εσύ

Οκτώβριος 2007
Στο φως μιας αστραπής & Νύχτα περίεργη

Νοέμβριος 2007
Η μόνη της αλήθειας μας μνεια & Αποχαιρετισμός

3/12 the city that knows...

"Sometimes I feel Like my only friend

Is the city I live in The city of angel

Lonely as I am Together we cry

I drive on her streets cause she's my companion

I walk through her hills cause she knows who I am

She sees my good deeds And she kisses me windy

I dont ever want to feel Like I did that day

Take me to the place I love - Take me all the way"

Μας το θύμισε ο Greg σε αυτή την εκπληκτική
εκτέλεση. Το αφιερώνουμε στην πολη των
δικών του 17 χρόνων και των δικών μας
παιδικών χρόνων εκεί συν τις μέρες (και νύχτες)
που ζήσαμε αργότερα ως επισκέπτες που επιστρέφουν,
στην πόλη που μας έχει χαρίσει κάποιες από
τις καλύτερες και χειρότερες στιγμές μας.

Δεν είναι προφανώς "η πόλη των αγγέλων"
αλλά θα μπορούσε να είναι "η πόλη των
φτερών μας".

Στέλνω γλυκό φιλί στον G r e g - το πιο
ταξιδιαρικο μέλος του tales of ales,
στον C i d , αλλά και στον P i l l i u s ,
που ακόμη κι αν δεν πήρε την πρώτη
θέση στο Ρίο, παραμένει ο Πρίγκιπας
του Σκακιού στην καρδιά όλων μας...

2/12 το κλειδί του παραδείσου

Kι ύστερα ξάπλωσε κοντά μου και κοιμήσου,

εγώ θα πιάσω μια γωνίτσα στο κρεβάτι,

όχι πως έχω το κλειδί του παραδείσου

μα σ' αγαπώ κι αυτό νομίζω είναι κάτι"

Το πετύχαμε στο ραδιόφωνο φθάνοντας σπίτι...
Ήπιαμε πάλι - ρακόμελα αυτή τη φορά -
με φίλους νέους μα αγαπημένους.
Έχουμε ξεκολλήσει από το σπίτι
και από όσα μας στενοχωρούσαν
ή μας φόβιζαν και ανοιγουμε τα φτερά μας
για πράγματα απλά μα ουσιαστικά
και κυρίως αγαπημένα
όπως είναι οι φίλοι, η οικογένειά μας
οι μαθητές μας, οι δουλειές μας
στο εδώ και το τώρα
χωρίς φόβο ή προσμονή για το αύριο

Έχουμε ενδώσει και πάλι
στις γλυκές μας εξαρτήσεις
- στα ποτά και στα τσιγάρα -
και απολαμβάνουμε τις μικρές χαρές της ζωής
- όσο ακόμα μπορούμε να το κάνουμε...

1/12 με φιλους παλιούς

Είμαι μεθυσμένη - αναρωτιέμαι πως καταφερα να οδηγήσω ως εδώ
γράφω δυο λέξεις και κάνω τρία λαθη - γραφω και σβήνω -
αλλα το συναίσθημα είναι όμορφο

είδα φιλους πολλους και διαφορετικους
πήγα σε τρια διαφορετικά μαγαζιά
Πολυτεχνείο - Πατήσια - Πανόρμου
-τρια Π -
ηπια (πολλα) ποτά
-όλα κρασιά πάντως -
μόλις έβαλε ο δίεση ένα απο τα αγαπημένα μου τραγούδια
αύριο θα δω την ser μετά απο μήνες
- θα περασει απο το σπιτι για καφε το πρωι -

μικρές στιγμές με φίλους που είχα να δω καιρό
καλό μήνα

29/11 supergirl

Έμμονο τραγούδι

Σε στοιχειώνει από την πρώτη φορά που το ακούς

Σου δημιουργεί εκείνη την "έμμονη εικόνα"

-μιας γυναίκας ακίνητης μέσα στη βροχή

με το πρόσωπό της λευκό σα μάσκα

χωρίς καμία σύσπαση

να κλαίει σιωπηλά

ανεκφραστη

μονη

και να
αναρωτιέσαι αν στα αλήθεια
είναι τα δάκρυα ή οι σταγόνες της

βροχής που βλέπεις να κυλούν στο πρόσωπό της

28/11 caution/lust

θα υπάρξει και κείμενο εν καιρώ
προς το παρόν γευόμαστε την αίσθηση της ταινίας ...

28/11 Δίπλα σου

"πόσο πολύ μ' αγάπησες, κυρά
που ακουγα διπλά τα βήματα μου
πάταγα εγώ στραβός μες στα νερά
κι εσύ κοντά μου"

Oυλαλούμ

27/11 Η μόνη της Αλήθειας μας μνεία

Σκεφτόμουν για ποιο λόγο αγαπώ την όλη ιδέα του blogging... Για ποιο λόγο ανοίγω με λαχτάρα τα blogs γνωστών και άγνωστων αγαπημένων ή κοιτάζω αν έχω μήνυμα από εσάς που περνάτε να ρίξετε μια ματιά και ενίοτε αφήνετε κάτι από σας, τις σκέψεις ή τις απαντήσεις σας... Σκεφτόμουν πολύ διαφορετικά πράγματα, ωστόσο νομίζω πως το πιο σημαντικό έχει να κάνει με την πεποίθησή μου ότι το πιο αληθινό μας κομμάτι κρύβεται σε όσα γράφουμε ή γράψαμε κατά καιρούς στα blogs που επισκεφθήκαμε ή έχουμε. Και αυτό συμβαίνει όχι γιατί απαραίτητα θέλουμε ή προσπαθούμε να είμαστε ειλικρινείς αλλά επειδή η γραφή μας ξεπερνά και μας αποκαλύπτει στον ίδιο μας τον εαυτό πρώτα από όλα και έπειτα σε όσους διαβάζουν τις αναρτήσεις μας. Κάποτε διηγούμενη ένα αυτοσχέδιο παραμύθι μου - άξαφνα εμφανίστηκε μπροστά μου όλη μου η αλήθεια... Κάποτε διαβάζοντας τα γράμματα που είχα στείλει ή εκείνα τα αγαπημένα που είχαν φτάσει αψηφώντας τη βροχή και τα μίλια που με χώριζαν από εκείνον - ένιωσα πως πλησιάζαμε τους πιο αληθινούς εαυτούς μας... Κάποτε διαβάζοντας την ανάρτηση αγαπημένου blogger ένιωσα πως άγγιζα την αλήθεια του, πέρα από το φόβο, πίσω από τα προσωπεία που εναλάσσουμε όταν βρισκόμαστε... Γιατί η Γραφή, όπως και το Θέατρο, όπως και το Παιχνίδι μας αποκαλύπτουν...Γιατί δεν διαλέγουμε εμείς, δεν οδηγούμε εμείς - αλλά μόνο Εκείνη... Γιατί η Γραφή/τα Βlogs μας θα είναι ίσως η μόνη της Αλήθειας μας μνεία... Σας φιλώ γλυκά